Jong oranje is in de Oekraïne gearriveerd, waar zondag 25 juli het EK start.
Het wel en wee van het team van Coach Arjan Vos is te volgen via het dagboek.
Hier de eerste bijdrage van teammanager Dick van der Starre.
Donderdag 22 juli:
Om 3:55 uur gaat de wekker. We verzamelen om 5:45 uur op Schiphol. Het openbaar vervoer is geen optie, dus met de auto naar Leiden om assistent-coach Koen op te halen en ons weg te laten brengen. Iedereen is op tijd gearriveerd zodat we kunnen gaan inchecken. Net als vorige week gaat dat weer niet vlotjes. De machines herkennen onze tickets niet en de behulpzame dames zitten met handen in het haar. ATP, onze reisagent, biedt ook geen uitkomst, dus dan maar aansluiten in de rij. Drie mensen komen op de wachtlijst, altijd leuk als je met een groep reist! De instapkaarten moeten klaarliggen bij de gate. We hopen dat ook maar. Tijd voor een eerste bak koffie en de rest van het ontbijt ontbreekt door de trage afhandeling. Het enige positieve punt is dat we niet hoeven bij te betalen voor eventuele overbagage.
De vlucht naar Wenen verloopt betrekkelijk rustig, al is Austrian Airlines op de achterste rij niet echt scheutig met beenruimte. Dertig minuten hebben we om over te stappen op de vlucht naar Dnepropetrovsk. Na 10 meter lopen komen we de zoveelste security check tegen, maar we arriveren op tijd bij de gate. Het Duitse en Britse team hebben dezelfde vlucht. Ook de hoge oom van de LEN Marco Birri, die goede eetzaken voor ons gedaan heeft, zit in het toestel.
Twee uur later landen we in de Oekraïne. Na een busrit van precies 27 meter mogen we aansluiten in de rij voor de douane. Dit gaat voor Oost-Europese begrippen vrij snel en kunnen we de bagage oppikken. Buiten worden we, nadat dat onze aankomst is gefilmd, opgewacht door onze hostess Lisa, die klaar staat met de nodige informatie. De bus, met een bouwjaar van voor de onafhankelijkheid, brengt ons richting Dneprodzerzhinsk. Het hotel is van een ander kaliber dan we vorige week in Madrid hadden, maar het personeel is behulpzaam om ons het zo goed mogelijk naar de zin te maken.
In het begin van de avond even het bad verkend. Het ligt op 100 meter lopen van ons hotel, dus dat is wel een positief punt.
Het zwembad is ok, het heeft nog niet zo lang geleden een face lift ondergaan en lijkt wat op de Russische waterpolotempel in Kirishi. En….het heeft gratis internet!!
De Spaanse equipe is ook gearriveerd in ons hotel. Zij zijn verre van tevreden over het onderkomen dat de Spaanse bond voor hen heeft geselecteerd. Er wordt direct tegen ons geklaagd en driftig richting Madrid getelefoneerd….
Na de training het diner naar binnen gewerkt en dan is het tijd om na een lange dag te gaan slapen. Kamers worden met alle middelen verduisterd en de ventilatoren maken overuren aangezien de temperatuur nog ver boven de 20 graden is.
Vrijdag 23 juli:
Om 09: 00 uur is het ontbijt. De meesten zijn de nacht aardig doorgekomen. Het ontbijt is goed en er zijn 2 supermarkten op 100 meter lopen om voor de eventuele aanvullingen te zorgen en met behulp van een Russisch-Nederlands woordenboekje komen we na 3 maal winkelen met de juiste spullen thuis en heeft de keuken een donatie van overtollige boodschappen gekregen van ons.
De ochtend training wordt deels in de sportzaal en deels in het bad afgewerkt. Voor ons liggen de teams van Rusland en Duitsland in het water. Het niveauverschil is enorm. Zondag staan deze teams tegenover elkaar in de openingswedstrijd. Wij delen het bad met de Spaanse ploeg, die nog steeds slechtgehumeurd rondloopt.
Na de lunch is het rusten geblazen: het is gelukkig wat minder warm.
Voor de avondtraining wordt er nog video gekeken van de wedstrijd tegen Griekenland in Madrid, want zondag starten we tegen deze zelfde tegenstander.
De training is gezamenlijk met onze oosterburen.
De training eindigt met een wedstrijdje manmeer. Het winnende team wordt getrakteerd door fysio Jasper. Na het prima diner is het bijna alweer bedtijd. We moeten nog even de maaltijden voor de komende drie dagen doorgeven. Gelukkig is de hitte wat afgenomen, zodat het slapen niet zo’n probleem zal zijn.
Zaterdag 24 juli:
Na het ontbijt hebben we nog even tijd voor een bakkie echte koffie in het zwembad. Daarna gaan we met de bus naar het trainingsbad. Een kwartier rijden door de stad. Het beeld valt niet tegen, het is niet zo troosteloos als we in Kirishi gewend zijn.
Het bad is uitzonderlijk: Een mooi aquarium met enorme vis verwelkomt ons. Het 25 meterbad is voor meer dan de helft ondiep en het water heeft een mooie groene kleur. Aan de wand hangen schilderingen van de oude Grieken met een six pack. De training is rustig, in het diepe gedeelte valt er wel aan schiettraining te doen.
De middag wordt besteed aan rusten en een beetje internetten in het zwembad. De avondtraining is samen met Griekenland in het wedstrijdbad dat aardig aangekleed wordt. Om 19.00 uur is er de Technical meeting, waarbij eigenlijk niets nieuws wordt verteld. Een verzoek om in korte broek te mogen coachen wordt afgewezen met de vermelding naar Diego Maradonna in pak, die er voor de buitenwereld geweldig uitzag. De paspoortcontrole verloopt prima en de scheidsen worden toegewezen. Onze wedstrijd staat onder leiding van de Hongaar Fekete, een oude bekende, en de Servische operazangeres Rankovic. Diana Dutill mag de openingswedstrijd Frankrijk – Rusland fluiten.
Het diner is in verband met een bruiloft verplaatst naar een aangrenzend zaaltje. Het valt niet mee om 100 personen in een oppervlakte van 10 bij 10 meter te persen. De kwaliteit van het voedsel leidt er in ieder geval niet onder.
Na de training hebben we in de buitenlucht nog een groepsgesprek om volledig leeg in het hoofd aan het toernooi te kunnen beginnen. De Oekraïense muggen vinden dat ook een goed idee. De bruiloft is nog in volle gang en velen hebben al genoeg aan Bacchus geofferd en enkelen willen ook deelnemen aan ons gesprek. Na beleefd aandringen van onze kant waggelen zij terug richting feestgedruis.
En wij gaan na een nabespreking slapen.
Zondag 25 juli:
Om 08:30 uur is het ontbijt. Dokter Bas heeft een lekker eitje geregeld. Na het ontbijt gaan assistent Koen en ik naar het zwembad om de openingswedstrijd tussen Frankrijk en Rusland te filmen. De ploeg gaat met de bus naar het trainingsbad, waar de toegang geweigerd wordt omdat de ploeg een kwartier te vroeg komt. Gewoon doorlopen en doen of je het niet begrijpt. We begrijpen het ook echt niet. De kleur van het water is onveranderd groen.
In het wedstrijdbad heeft Rusland opvallend veel moeite met de Fransen. Na een 4-0 voorsprong is het in het derde part weer 5-5. Aan het einde lopen de Russinnen toch nog weg naar een 10-6 zege. De tweede wedstrijd van de dag is Slowakije – Turkije . Dit zijn onze tegenstanders van maandag en dinsdag. De Slowaken zijn veel te sterk voor de Turksen. Het staat 9-1 na 2 perioden. De Turkse nummer 5 zorgt wel voor het eerste record: 3 persoonlijke fouten na 4 minuten spelen. Bij de rust gaan we terug naar het hotel voor de lunch.
LEN Delegate Issy Kramer loopt met ons mee omdat er klachten binnen gekomen zijn over het hotel. Hij wil graag zelf even polshoogte nemen van de kamers….We geven hem alle gelegenheid.
Na de lunch gauw terug naar het bad om nog een staartje van Spanje – Tsjechië te zien.
De Spanjaarden winnen gemakkelijk van de Tsjechen, die per bus uit Praag zijn gekomen. 39 uur rijden en een hotel hebben dat anderhalf uur van het bad vandaan is. Toch klasse om er bij te willen zijn ondanks de financiële nood.
Om 16:00 uur is de officiële opening en om 18:00 uur moet het gebeuren tegen Griekenland.
Het pleintje voor het zwembad ziet er gezellig uit: wat standjes en een bandje speelt wat leuke deuntjes.
De openingsceremonie is zoals gebruikelijk er een voor de bobo’s. De sporters zijn badvulling. Zes speelsters van elk land mogen langs de badrand staan en dat is het. De hoogwaardigheidsbekleders in vol ornaat steken in onverstaanbaar Oekraïens hun verhaal af en dat wordt dan in even onverstaanbaar Engels vertaald door een plaatselijke schone. Een kippenvelmomentje is er aan het einde als het Oekraïense volkslied door een zanggroepje wordt vertolkt. Als de bobo’s allen het bad hebben verlaten is het weer tijd voor de corebusiness: Waterpolo.
De tribune zit nog vol als Oekraïne en Servië spelen. Wij gaan ons in de sportzaal opmaken voor de wedstrijd tegen de Grieken. Even later gaat de deur van de gym open: De Griekse ploeg wilde zich hier ook voorbereiden……1-0. Aangezien er geen geluidsinstallatie in de zaal aanwezig is brengt de laptop uitkomst. Alleen zijn de meisjes niet gecharmeerd van mijn muziekaanbod. Generatiekloofje??? Maar You Tube biedt uitkomst. Af en toe wordt de muziek verstoord door een kabaal als Oekraïne gescoord heeft. Er wordt onderleiding van fysio Jasper een pittige warming up gedaan. De laatste aanwijzingen en dan het bad in. Inzwemmen kan achter de goal. De Grieken hebben het diepe gedeelte in beslag genomen. Geen probleem, kan je ook diep zinken.
De wedstrijd Oekraïne – Servië is spannend tot het eind. Tot groot verdriet van het publiek gaat Oekraïne in de slotseconden ten onder.
Dan is het onze beurt. De speaker heeft het erg lastig met de namen, maar gelukkig horen we de capnummers. Ook bij de volksliederen gaat het mis. Het Wilhelmus wordt met Griekenland geassocieerd. Geen probleem, allemaal randzaken.
De tribune is weer aardig vol maar nu met de overige teams. Het Oekraïense publiek is minder geïnteresseerd in topwaterpolo. We hebben een in het oranje gestoken supporter! Hulde meneer van der Graaf!!!
De wedstrijd is er een van hoog niveau en als bij 9-8 de laatste zoemer gaat, wordt er heel even een klein feestje gevierd, maar is er gelijk het besef dat het een mooie start is maar niets meer dan dat.
Omdat Waterpoloworld live de score bijhoudt voor het thuisfront, komen de eerste felicitaties direct binnen. Leuk om te krijgen!!
Bij een aantal speelsters komt de spanning er na de wedstrijd op eigen wijze uit.
Bij terugkomst in het hotel worden we met gejuich begroet door de ziek achtergebleven Dyonne. Gelukkig gaat het weer wat beter met haar. Het diner gaat er wel in en daarna is het behandelen, `nog ff keten` en dan op tijd slapen. Op een van de kamers doet zich een probleempje voor: de inhoud van de wc die normaal op het riool geloosd wordt, komt terug in de badkuip!! Niet zo’n smakelijk gezicht… Met behulp van onze hostess Lisa wordt het probleem opgelost: De bewoonsters krijgen tijdelijk een andere slaapplaats en de technische dienst gaat morgen repareren.
De begeleiding evalueert beneden nog even de dag en maakt de plannen voor de komende dagen. Morgen wacht om 13:00 uur Turkije. De eerst zo stugge bediening verhoogt de stemming met het aanbieden van Oekraïens bittergarnituur. Helaas kan een tweede rond drank er om 22.45 uur niet meer af. Sluitingstijd!! Dan maar naar bed, er komen nog zware dagen aan.